İLTİFATIN İNCELİĞİ, DOSTLUĞUN YÜKSEKLİĞİ
Bazen bir sohbetin ortasında söylenen kısa bir söz, insanın iç dünyasında yıllar sürecek bir yolculuk başlatır. Tarihî bir anlatıya göre Sultan Abdülmecid, bir gün yanındaki Şerif Bey’e sorar: — Bir insanı hayatta en çok mutlu eden şey nedir? Şerif Bey, ince bir zekâyla cevap verir: — Sizin gibi kendisinden büyük birinin ona iltifat etmesi efendim. İnsanın doğasında takdir edilme isteği vardır. Kendimizden daha tecrübeli veya üstün gördüğümüz birinin bizi övmesi, içten içe kendimizi daha değerli hissetmemizi sağlar. Bir öğretmenin öğrencisine “Aferin” demesi ya da bir ustanın çırağını övmesi basit birer söz değildir; bu sözler, insanın kendi değerini dışarıdan bir gözle onayladığı anlardır. Bu yönüyle iltifat, takdir edenle edilen arasında kurulan sessiz bir bağdır. Ancak Sultan Abdülmecid’in verdiği cevap, konuyu bambaşka bir boyuta taşır. Sultan gülümser ve şöyle der: — Ama siz yine de benim mutluluğuma erişemezsiniz. Çünkü benim sizin gibi zarif bir dostum var; fakat siz kendiniz gi...