Murtaza Kamar

  Geçmişin gölgesinde dinlenmek konforludur; fakat hiçbir gölge insanın kendi güneşini doğurmasına yetmez. Bir babanın evladına bırakabileceği en sarsıcı, belki de en özgürleştirici miras nedir? Hz. Peygamber’in (s.a.v.) sözleri, tarihin içinden yükselen berrak bir hakikati fısıldar: En yüce bağlar, hatta “peygamber evladı” olmak bile, kişisel sorumluluğun yerini tutmaz. “Kızım Fatıma! Babam peygamber diye güvenme. Rabbine karşı kulluk vazifeni yap. Eğer Allah’tan nefsini satın alamazsan, Vallahi ben bile senin namına bir şey yapamam.” İnsan çoğu zaman varlığını dışsal aidiyetlerle tanımlayarak güvende hissetmek ister. “Şu ailenin mensubuyum”, “şu geleneğin mirasçısıyım” diyerek kendine manevi bir zırh örer. Oysa bu zırh, çoğu zaman kişisel sorumluluğu örten bir perdeye dönüşür. Tam da bu noktada, yalnızca soyu ile övünenlere şu soru yöneltilmelidir: Kimin mirasını taşıyorsunuz? Sadakatiyle anılan Ebu Talip’in mi, yoksa aynı kökten gelip hakikate sırt çeviren Ebu Leheb’in mi?...

Doktor bey oturup bir saatte bitecek olan ödev saatler sürüyor. Bir kelime yazıp yok kalem açma, yok su İçme, yok Kapı çalındı kim geldiği, yok telefonda kiminle konuşuyorsun gibi bahaneler bizi bıktırdı. Canı istediği şeyle saatlerce hipnotize olmuş gibi uğraşıyor ama iş derse geldi mi 15 dakikadan sonra dikkatini toplayamıyoruz. Sinirlenip bağırdığımız hatta “oğlum sen aptal mısın” diye aşağıladığımız oluyor. Sonra da pişman oluyoruz. Hiperaktivite bozukluğu aşırı hareketlilik, dikkat sorunları ve istekleri erteleyememe (dürtüsellik) belirtileriyle giden Bir psikiyatrik bozukluktur. Çoğu gençte görüldüğü gibi başkalarının hedeflerine ve desteklerine sırtını dayamak çoğu zaman bir tercih değil zorunluluktur. Gence yeterince sorumluluk verilmemesi, ona güven duyulduğunun gösterilmemesi ve gencin, yaşadığı sorunları çözmesine fırsat verilmeksizin ebeveynlerinin çözmeye çalışması bu zorunluluk ortamını oluşturabilir. Ebeveynler ve Arkadaşlar Depresif Bir Gence Hangi Yöntemlerle Yardım E...

  Bir ebeveynin en büyük başarısı, evladının parlak kariyeri midir, yoksa sağlam karakteri mi? Bu yazı, notların ve diplomaların gölgesinde unutulan "edep" kavramını, bir babanın gurur dolu gözyaşlarıyla yeniden hatırlatıyor. Zaman zaman, geriye dönüp, ellerimin hamur yoğurur gibi şekillendirmeye çalıştığı o en değerli eserimi, çocuklarımı nasıl büyüttüğümü yeniden düşünürüm. Üç çiçeğim var benim; üç kızım. Onları filizlendirirken, topraklarına özellikle dikkat ettim; yalanın yeşermeyeceği bir ortam kurmak için canla başla çabaladım. Hayatın hiçbir köşesine yalanın sızmaması gerektiğine inandım hep. Bu yüzden, ne sorularımla onları köşeye sıkıştıracak bir baskı kurdum ne de davranışlarımla bir yalanı gizlemeye mecbur bırakacak bir gölge düşürdüm üzerlerine. Bu özenli yaklaşımın meyvesini, yıllar sonra öyle bir hasatla topladım ki: Kızlarım, nadiren de olsa bir "beyaz yalan"a sığınmak zorunda kalsalar bile, genellikle o günün akşamında ya da en geç ertesi gün, vicda...

Yıllarca masamın üzerinde duran o pirinç isimliğe, altındaki unvana ve elimdeki e-imzanın ağırlığına baktım. Devletin soğuk yüzü ve bürokrasinin yazısız kuralları, bizden çoğu zaman mesafeli durmamızı, hiyerarşiyi korumamızı ve başarıyı "imza sahibi" olarak üstlenmemizi bekledi. Ancak benim hafızamda en çok yer eden liderlik dersi, makam odalarının büyüklüğüyle değil, sessizliğiyle devrim yaratan bir profesörün hikâyesiydi. Theodore Zeldin’in İnsanlığın Mahrem Tarihi ’nde karşımıza çıkan bu figür, Amerika’da çalışmış ve alanında dünya çapında bir şöhrete kavuşmuştu. Ancak ne zaman biri çıkıp onun başarılarını övmeye kalksa, o sadece hafifçe gülümser ve başını iki yana sallardı: “Bunu ekibimiz yaptı.” Onun dünyasında isimler vardı, ama unvanların hükmü yoktu. Bu profesör, buluşlarını tek başına sahiplenmek yerine onları paylaştıkça çoğaltmayı seçmişti. Bu tavır, basit bir alçakgönüllülük gösterisi değildi; aksine, gücün kaynağını yeniden tanımlayan derin bir dünya görüşüydü. P...

  Bir tüketici olarak içimizden geçen o gizli arzu: "En kalitelisini, en ucuza, en çabuk nasıl alırım?" Ancak bu üçünün bir arada var olması, doğanın ve ekonominin koyduğu sınırları zorlar. Eski bir mühendislik kuralı ve yaşam dersi der ki: "Hızlı, iyi ve ucuz... Yalnızca ikisini seçebilirsiniz." Peki, bu kaçınılmaz kısıtlama neden var? 1. Hızlı + İyi = Ucuz Olmayacak Örnek: Acilen bitmesi gereken, yüksek kalitede bir proje ya da aynı gün kargoda istediğiniz özel bir ürün. Hızlı teslimat, her zaman ek mesai ve maliyet demektir. Kaliteli ürün, kullanılan hammadde ve işçilik nedeniyle zaten pahalıdır. Sonuç: Ucuzluktan vazgeçersiniz. Bu seçim, kaynaklarınızın bol olduğunu gösterir. 2. Hızlı + Ucuz = İyi Olmayacak Örnek: Beş dakikada hazırlanan ve 20 TL'ye satılan bir ürün veya hizmet. Hızlı ve ucuz üretim, genellikle malzeme kalitesini düşürür. Detaylar atlanır , işçilik özensizleşir. Bu, hem sizin sağlığınıza hem de ürünün ömrüne mal olur. Sonuç: Kalite feda e...

Bu metin, Müslümanların davranışlarının İslam'ı temsil etmedeki kritik rolünü vurgulayarak, inandığı gibi yaşamanın sorumluluğuna dikkat çekiyor. Ünlü mutasavvıflardan Bâyezid-i Bîstâmî Hazretlerinin zamanında Hristo adında bir tüccar doğruluğu ile etrafına kendisini pek sevdirir. Arada bir Bâyezid-i Bistâmî’nin sohbetlerine de katılır. Hainliği ve kırıcılığı ile tanınmış komşusu Süleyman Efendi bir gün sözü sırasına getirerek der ki:  —Senin huyunu herkes gibi Bâyezid-i Bistâmî hazretleri de çok beğeniyor. Neden kendisi ile dostluğun olduğu hâlde Müslüman olmuyorsun?  Hristo biraz düşündükten sonra,  —Beni hangi Müslümanlığa dâvet ediyorsun. Eğer, Bâyezid-i Bistâmî’nin Müslümanlığı ise ona çoktan razıyım. Ancak eğer senin gibilerin Müslümanlığı ise benim ihtiyacım yok, cevabını verir.  Süleyman Efendi bu cevaba pek kırılır ve Hristo’yu bir sırası gelince Bâyezid-i Bistâmi’ye çekiştirir. Bâyezid-i Bistâmî O’nun öfke ile konuştuklarını sakin sakin dinledikten sonra:...