Seneca 62. Mektup

 

62. Mektup

İşlerinin çokluğu yüzünden özgürlükçü sanatlara kendilerini verememiş görünmek isteyenler yalan söylerler; meşgulmüş gibi davranırlar, işlerini abartırlar, kendi kendilerini tedirgin ederler. Vaktim var, Lucilius, vaktim var benim; ve nerede olursam olayım kendi başımayım, kendime aitim. Olaylara kendimi kaptırıp koyu vermiyorum, zamanımı yitirmek için de neden aramıyorum; nerede bulunursam bulunayım düşüncelerimi de oraya götürüyorum ve beni selamete çıkaracak bir düşünceye bırakıyorum zihnimi. Dostlarımla olduğum zaman da kendi kendimden kopmam büsbütün. Ama bir iş ya da bir devlet görevi nedeniyle belli bir süre buluştuğumuz kişilerle de çok vakit yitirmem. Yetkin bir insanla birlikte bulunurum hep: Nerede, hangi çağda yaşamış 207 olurlarsa olsunlar, o değerli insanlara yollarım ruhumu.

*

İnsan her şeyi hor görebilir ama her şeye sahip olamaz. Zenginliğe giden en kısa yol, zenginliği hor görmekten geçer. Bizim Demetrius öyle bir yaşam sürdü ki, sanki her şeyi hor görüyor gibi değil de, başkalarının her şeye sahip olmasını hoş görüyormuş gibiydi.