Seneca Ahlak Mektupları 55. Mektup özeti

İnsan uzaktaki dostlarıyla ne zaman isterse, ne kadar zaman isterse konuşabilir. Onlardan uzak olduğumuz zaman asıl, bu yakınlığın zevkine varırız.

Yan yana olmak bizi gevşetir biraz, bir zaman konuşuruz, bir zaman geziniriz, otururuz; ayrıldık mı da az önce gördüklerimizin üstünde akıl yormayız. Bu nedenle ayrılığa soğukkanlılıkla katlanmak gerek, çünkü hiç kimse dostu yanında olduğu zamanki kadar ondan uzak yaşayamaz. Ekle bunlara ayrı geçen geceleri, ayrı yapılan işleri, koy bunların yanına tek başına yapılan çalışmaları, sayfiyeye gidişleri; göreceksin ki bu ayrılık bizden çok şey çalmamıştır. İnsan, dostunu yüreğinde taşımalı: Orada hiç uzak olmaz senden. Kimi istersen her gün görürsün. O halde benimle birlikte çalış, benimle ye, benimle gezin. Düşüncelerimizin akışına bir engel olsaydı, daha yakın bir yaşam sürerdik seninle. Seni görüyorum Lucilius'um, seni asıl şimdi dinliyorum. Seninle öylesine beraberim ki, acaba sana bir mektup mu yazmaya başlayacağım, yoksa eğlenceli bir tezkere mi diye karar veremiyorum. 184