Murtaza Kamar

  “Çift taraflı bant! O ne ki? İlk defa duyuyordum. Teknik kökenli olduğum için teknik malzemelere meraklıyım. Daha sonra çift taraflı bantın isminden ne olduğunu tahmin etmekle beraber olayı gözlemlemeye başladım.” **** Bir telaştır almış başını gidiyor. Herkes bir yerlere koşuşturuyor. Kolay bir şey mi? Koskoca bakan geliyor, aynı zamanda da başbakan yardımcısı. Bakan bizim kurumun bakanı olduğu için bizi bambaşka bir telaş sarıyor. Kurumda alarm veriyoruz. Her taraf düzeltiliyor, temizlenen yerler bir daha temizleniyor. Gerçi bakan gittiği hiç bir şehirde kuruma uğramıyor ve bu sebeple birçok yerde alınan karşılama çiçekleri de elde kalıyordu. Ama olsun, ya olur da ziyaret edeceği tutarsa?           Bütün hazırlıklar tamam. Ama doğrusu ne cebimden ne de kurum bütçesinden çiçek almaya gönlüm el vermemişti. Değer vermediğimden değil, bunu israf olarak gördüğümden. Bir kurum temsilcisine, hem de kuruma ait bütçeden çiçek almayı nedense doğru bulmuyoru...

Peygamber Efendimiz (sav) İslam’a davet için Taif’e (Suudi Arabistan’da bir şehir) gider. Ancak orada hoş karşılanmayarak taşlanınca bir bahçeye sığınarak Rabbine şöyle dua eder:  “Allah'ım! Kuvvetimin tükendiğini, çaresizliğimi, halkın gözünde hor ve hakir görüldüğümü ancak sana arz ederim. Ey merhametlilerin en merhametlisi, herkesin zayıf gördüğü çaresizlerin Rabbi sensin. Ya Rabbi, huysuz ve yüzsüz bir düşmanın eline beni düşürmeyecek, hatta hayatımın dizginlerini eline verdiğim akrabamdan bir dosta bile bırakmayacak kadar bana karşı merhametlisin. Ya Rabbi, eğer bana karşı gazaplı değilsen, çektiğim bela ve sıkıntılara hiç aldırmam, fakat senin esirgeyiciliğin bunları da göstermeyecek kadar geniştir. Ya Rabbi gazabına uğramaktan, rızandan mahrum kalmaktan, senin karanlıkları aydınlatan, din ve dünya işlerini dengeleyen nuruna sığınırım. Razı oluncaya kadar affını diliyorum. Bütün kuvvet ve kudret ancak seninledir.”... Bir zamanlar muktedir bir kişi ile bir tevekkül sahibi bir ...

  Arapça asıllı bir kelime olan “nazar” ; “bakış ve görüş” anlamlarına gelir. Türkçede ise daha ziyade, “göz değmesi veya bakmak suretiyle maddî ve manevi bir etki meydana getirmek” anlamına gelir. Kültürümüzde nazara çok önem verilir ve nazardan çok çekinilir. Onun için nazar değmesin diye bazı güzel şeyler saklanmaya çalışılır. Örneğin; çocuğun başarısı, yeni alınan ev, araba vs. Bir rivayette şöyle denmektedir: “Nazar deveyi tencereye, insanı mezara sokar.” Nazarın mahiyeti ve nasıl olduğu kesin olarak bilinmemekle beraber, bazı kimselerin bakışlarıyla olumsuz etkiler meydana getirdiği dinen de kabul edilmektedir. Nitekim Kur’an-ı Kerim’de: “Ve inkar edenler, zikri (Kur'an-ı Kerim-i) işittikleri zaman gerçekten seni neredeyse gözleriyle devirirler. Ve; Muhakkak ki o, gerçekten mecnundur derler. Ve O Kur'an-ı Kerim, alemlere zikirden ve öğütten başka bir şey değildir. " (Kalem 51-52) Bir kısım alimler de bu ayetlerin nazar ayetleri olmadığını söylüyorlar. Ayette belir...

Nasrettin hoca bir gün penceresinden dışarıyı seyrederken yoldan geçen bir adam seslenmiş:  -Hocam başında baklava sinisi olan bir adam geçiyor.  -Bana ne! -Hocam tepsiyi sizin eve getiriyor. Hoca cevabı yapıştırmış: -O zaman sana ne! Bu fıkradaki olay ne zaman yaşanmış veya ne zaman yazılmış, bilmiyoruz. Ancak yüzyıllar önce yazıldığını tahmin ediyoruz. Yaşanmış olması da önemli değil ama anlaşılan o ki o zamanlarda da bu tür sorunlar varmış. Varmış ki türetilmiş veya nakledilmiş. Gelişmiş toplumlarda bu gibi sorunların yaşandığını düşünmüyorum. Çünkü onlar ne kendilerini alakadar etmeyen şeylere karışır ne de gündemlerine alırlar. Genellikle duygusallıktan uzak bir şekilde kendi yaşamlarına odaklanma ve güzel yaşama derdindeler. Bizde ise herkes birbirini takip edip adeta kendi hayatını yaşamayı ihmal ediyor. Mesela bazen evde bir konuşma geçiyor. Filan sanatçı böyle yapmış, gebe kalmış, şununla çıkmış… Ben de sakince "Bana ne!” diyorum. Hakikaten bize ne? Bu gibi davranışla...

Daniel Defoe tarafından 1665 yılında Londra'da ortaya çıkan veba salgını ile ilgili olarak yazılan ve benim de okunmasını tavsiye ettiğim "Veba Yılı Günlüğü" adlı kitap, bugün yaşadığımız pandemi krizi ile enteresan benzerlikler taşıyan önemli anlatımlar içermektedir. Eserdeki anlatıma göre veba hastalığı da tıpkı Corona gibi ani bir şekilde ortaya çıkmıştır. Hiç kimsenin elinden bir şey gelmediği o süreçte insanlar patır patır dökülmeye başlamış ve ortalığı bir yas havası bürümüştür.  Aşağıda kitaptan bir alıntı yapıyorum:  “Ağabeyim, bana Asya’da gezip gördüğü  ve başka yerlerdeki Türklerin ve Müslümanların hatalı davranışlarının vahim sonuçlarını anlatmaya başladı. Onların; insanın yazgısıyla ilgili önyargılı düşüncelerini, her insanın yazgısının önceden yazıldığına ve değişmeyeceğine inandıklarını, bu nedenle umursamadan hastalıklı yerlere girip hastalıklı insanlarla konuştuklarını söyledi. Bu yüzden de her hafta on binlercesinin öldüğünü buna karşılık Avrupalıların v...

Hayat ne gideni geri getirir, ne de kaybettiğin zamanı geri çevirir. Ya yaşaman gerekenleri zamanında yaşayacaksın, ya da yaşamadım diye ağlamayacaksın." (Tolstoy) Yaşam uzun gibi görünen kısa bir andır. Herkes önünde uzun bir yaşam yolculuğu var zanneder. Yolun sonu görününce yaşamın ne kadar kısa olduğunu fark eder ama… Biri bana kaç yaşındasın dediği zaman; “Yaşım altmış ama yüz altmış yıl yaşamış gibiyim.” diye cevap veriyorum. Çünkü ayları, günleri, saatleri değil; yaşadığım anı değerli kılmaya gayret ediyorum. Bu nedenle normal yaşamın üç-beş mislisini yaşadım diyebilirim.  Karşımızdakine "Kaç yaşındasın?" diye sorduğumuzda, aslında ona bugüne kadar zamanını nasıl geçirdin, nasıl değerlendirdin sorusunu yöneltiyoruzdur. Geçmişi sahneye çıkararak o kişi hakkında bir kanaat sahibi olmaya çalışırız.  Batı kültüründe yaşa değer verilmez. Yüzdeki kırışıklıklar hayatın birer katkısı olarak değil bunların önlenmesi, gizlenmesi, yok edilmesi gereken bir şey gibi görülür. H...

 Teslimiyet Herkesin var bir kesi, Ben bî kesin, yok kimsesi Ben bî kesin, sen ol kesi Ey kimsesizler kimsesi  Azerbaycanlı bir garip şair (Kimsesiz hiç kimse yok Herkesin var kimsesi Kimsesiz kaldım Yetiş Ey kimsesizler kimsesi. ..) "Allah bize yeter, o ne güzel vekildir” (Âl-i İmrân Suresi - 173)   Bu ayeti okuyunca içimiz ferahlık dolar, kalbimiz huzur bulur. Tecrübeyle sabittir; yüce Allah kendine güveneni yalnız bırakmaz. Tabii ki bu güven ve tevekkül, samimiyet ve teslimiyet ile olmalı. Tevekkül; Arap dilinde, Allah'a veya "Onun planlarına güvenmeye" dayalı teslimiyeti anlatan İslâmî bir terimdir.  Yani “gerekli olan her türlü önlemi alarak; elinden gelen tüm gayreti gösterdikten sonra kalben Allah'a bağlanıp ona güvenmek, sonucu Allah'tan beklemek” anlamına gelmektedir. İbnü’l-Cevzî, tevekkülün “kulun kendi gücünü aşan hususlarda işin sonunu Allah’a havale etmesi olduğunu” söyler, Tevekkülün en kısa ve kesin ifadesi olan “Hasbünallahu ve ni’mel vekî...