KOMŞUSUNU KAYBEDEN KENDİNİ DE KAYBEDER

-
Bir zamanlar sokaklar yalnızca taşlarla değil; isimlerle, yüzlerle ve hatıralarla örülürdü.

Bir kapı tokmağı, bir selam, akşamüstü edilen birkaç söz… Komşuluk hayatın doğal bir parçasıydı.
Sonra apartmanlar yükseldi. Kapılar ağırlaştı. Aynı katta yıllarca yaşayıp birbirimizin adını bilmez olduk.
Oysa komşuluk, aynı binada oturmak değildir. Birbirinin hâlinden haberdar olmaktır.

Hz. Peygamber, Cebrâil'in komşuya iyiliği sürekli tavsiye ettiğini, neredeyse komşuyu komşuya mirasçı kılacağını düşündüğünü söyler. (Buhârî, Edeb 28)

Bugün ise bazen komşumuzun hayatından ancak bir ölüm ilanıyla haberdar oluyoruz.
Yıllarca aynı merdivenlerden inip çıkmışız. Aynı asansöre binmişiz. Belki her sabah karşılaşmışız. Ama birbirimizin hayatına hiç dokunmamışız.

Komşuluğu yalnızca kötülük etmemek sanıyoruz. Oysa bazen bir selam, bir kapı ziyareti, bir tabak yemek ya da içten bir “Bir ihtiyacınız var mı?” sorusu bile bir insanın yalnızlığını hafifletmeye yeter.
Çünkü insan yalnızca kalabalıkların içinde değil, yanı başında kimseye ulaşamadığında da yalnızlaşır.
Komşusunu kaybeden, yalnızca bir insanı değil; kendi insanlığından da bir parçayı kaybeder.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Kırgın Değilim Üzgünüm

-
Hikaye kitabımdan Züheyr altmışını çoktan geçmişti. Yıllar ona insanları tanımayı öğretmişti ama bir huyundan vazgeçememişti: Telefonu çaldığında açardı. Bilinmeyen numara bile olsa… Kırıldığı, hatta kendisine sırt çevirdiğini düşündüğü insanlar bile aradığında sesini değiştirmezdi. Belki gerçekten ihtiyacı vardır, diye düşünürdü. Belki bir insan, bir söz bekliyordur. İnsanlardan umudunu hiç eksiltmemişti. O sabah, manevi kardeşim dediği ve yıllar önce aynı evi paylaştığı dostuna bir mesaj yazdı. Cevap gelmedi. Bir gün sonra tekrar mesaj yazdı. Cevap gelmedi. Ertesi gün aradı. Telefon uzun uzun çaldı. Açılmadı. Belki meşguldür, dedi. Sevdiği insana mazeret bulmakta ustaydı. İki gün daha geçti. Akşam, salonun köşesindeki eski koltuğa oturdu. Telefonunu eline aldı. Yazdı, sildi. Yeniden yazdı, yine sildi. Kırgın görünmek istemiyordu. Sitem etmek de… Sonunda kısa bir mesaj yazdı: “İki mesajıma ve aramama dönüş olmayınca içim burkuldu. Sizi kardeş gibi seven...
Devamı

Seneca 60. Mektup

-
60. Mektup Aç midemiz değil, açgözlülüğümüz bizim için pahalıya mal olur. O halde Sallustius'un dediği gibi, midelerinin kölesi olan bu kimseleri insan yerine değil de, hayvan yerine koyalım; hatta hayvan yerine bile değil, ölüler sırasına koyalım. Çünkü yaşayan insan, birçoklarına yararlı olan insandır, kendisinden yararlanan insandır. Bir köşeye çekilip uyuşuk kalanlar, evlerinde mezarda gibi yaşarlar. Bu kimselerin kapılarındaki mermere şöyle yazsan yeridir:  ÖLMEDEN ÖNCE ÖLMÜŞLER.
Devamı

Aklın Üzerindeki Sessiz Tehdit

-
  Bilgi kirliliği, günümüz dünyasının en büyük sorunlarından biri. Tıpkı stoacılar gibi zihnimizi korumamız gerekiyor. Epiktetos'un dediği gibi, "Bizi rahatsız eden olaylar değil, onlara dair düşüncelerimizdir." Peki, zihnimizi bu görünmez kirden nasıl temiz tutarız? En çok da saf ve iyi niyetli insanlar bu kirliliğin kurbanı olur. Onlar, bilginin manipüle edilebileceğini düşünmedikleri için her şeyi olduğu gibi kabul ederler. Oysa stoacılık bize her bilginin kaynağını sorgulamayı ve her duygunun kökenini araştırmayı öğretir. Aksi takdirde zihnimiz başkalarının düşünceleriyle, kalbimiz ise onların arzularıyla kirlenir. Yanlış bilgiden daha tehlikelisi, önemsiz şeylerin dikkatimizi dağıtmasıdır. Önemli meseleler arka plana itilir, odaklanma gücümüz zayıflar. Stoacılar bu konuda net: Zihnini amacına hizmet etmeyen düşüncelerden koru, çünkü her gereksiz şey seni erdemli bir eylemden uzaklaştırır. Sosyal medya algoritmaları, bizi tek tip içeriklerle besleyerek zihnimizi...
Devamı